Recensie van het boek "Een gemeen spelletje' van Julia Jarman geschreven door Ewald Hermsen

Auteur: Julia Jarman
Uitgave: 2008
Originele titel: Hangman
Jaar van originele publicatie: 1999
Vertaald uit het Engels door: Karin Breuker
Titel: Een gemeen spelletje
Uitgeverij: Clavis
Plaats van uitgave: Amsterdam
Pagina's: 144






De week

Op maandag staarde je me aan.
Op dinsdag trapte je tegen mijn stoel.
Op woensdag noemde je me een kneus.
Op donderdag verstopte je mijn tas.
Op vrijdag trok je aan mijn haar.
Op zaterdag daagde je me uit.
Zondag was ik weg. (pag. 136)

Korte samenvatting

De hoofdpersoon Tony krijgt in het begin van het boek te horen dat een jongen die hij kent uit zijn jeugd, Danny, van school gaat veranderen en bij hem op school komt. Toby is met Danny opgegroeid maar steeds meer begon Toby te ontdekken dat Danny anders is: zijn haar is anders, hij houdt van klassieke muziek, hij praat anders, hij hinkelt met de meisjes. Toby is kortgezegd niet blij dat Danny bij hem op school komt. Hij probeert aansluiting te vinden bij de stoere jongens in zijn klas en hij wil niet geassocieerd worden met Danny. Ook de vrienden van Toby, Nick en Callum zien Danny niet zitten. "Je kon niet hebben dat anderen je samen met hem over het schoolplein zagen lopen." (pag.16)
Al vanaf het eerste moment gaat het mis. Danny wordt door de lerares geïntroduceerd als Danny Lamb en prompt begint iemand in de klas te blaten. De pesterijen nemen hand over hand toe en de reacties van de volwassenen zijn contraproductief. "Ze (mevrouw Pepper) vertelde dat Danny in het vervolg toestemming zou krijgen om in de pauzes met één andere leerling binnen te blijven. Nick kon zijn oren niet geloven. (...) Nick was razend. Waarom kreeg die sukkel zo'n voorkeursbehandeling?" (pag.38)
De pesterijen lopen echt uit de hand als de leerlingen op schoolreis naar Normandië gaan. Danny wordt ingedeeld in de kamer van de stoere jongens. Nick is woest. 'Sukkel. Sukkel. Sukkel. Sukkel. Die slome sukkel komt mooi niet bij ons op de kamer." (pag. 66) Hij bedenkt samen met de andere stoere jongens een plan om Danny achter te laten in een museum, terwijl de bus verder gaat. Het plan slaagt, maar het loopt uit de hand wanneer Danny de weg kwijt raakt in Frankrijk en uiteindelijk in een ziekenhuis belandt. Het boek eindigt ermee dat de daders op verschillende manieren bestraft worden voor hun wangedrag. Danny gaat naar een andere school.

Reactie op recensie van Pia over Thea Beckmans "Kruistocht in spijkerbroek" door Ewald Hermsen

Mening

Ik was erg verrast door de keuze van Pia voor Kruistocht in spijkerbroek.

Dit boek is een ankerpunt geweest in mijn jeugd en ik heb het een keer of zeven gelezen, ik ben de tel kwijt.

Deze blog bood mij de gelegenheid om het boek opnieuw te lezen en het heeft niks verloren van zijn poëtische zeggingskracht. Thea Beckman kan als geen ander boeken schrijven die je een beeld geven van de tijd die ze beschrijft.

Ik durf wel te zeggen dat een groot deel van mijn geschiedenisonderwijs aan de basisschoolkinderen gebaseerd is op de boeken van Thea Beckman.

Ik ben het volledig eens met Pia dat de beoogde lezer zich uitstekend kan identificeren. Ik zie mezelf in gedachte al een algebrales geven aan een voorbijganger in de middeleeuwen zoals Dolf deed. Ik hoor mezelf uitleggen hoe besmettelijke ziektes bestreden moeten worden en ik voel de angst van Dolf om voor ketter uitgemaakt te worden in deze strengreligieuze tijd.

Pia schrijft hoe de lezer ervaart dat kennis van het verleden kan verklaren waarom wij vandaag denken en doen zoals we dat doen en dat is de spijker op zijn kop. Inderdaad staat dit boek vol met universele, principiële waarden en normen die tot op de dag van vandaag geldig zijn, misschien wel meer dan ooit in het huidige verwarrende tijdsgewricht.

Ik denk dat Pia zich nog voorzichtig uit in haar voorspelling dat we over pakweg tien jaar een type Oculus Rift opzetten en ons in elk gewenste wereld kunnen begeven. De augmented realitybrillen liggen al klaar.

Maar technische hulpmiddelen zijn overbodig: de tijdmachine ligt al klaar, bij mij in de vorm van een stukgelezen exemplaar van "Kruistocht in spijkerbroek".

Een blijvende aanrader

Ewald Hermsen

Geraadpleegde bronnen:

• Beckman, T. (1973) Kruistocht in spijkerbroek. Rotterdam: Lemniscaat

Recensie van het boek 'Slecht' van Jan Simoen geschreven door Ewald Hermsen

Recensie 'Slecht', Jan Simoen, door Ewald Hermsen

Auteur:  Jan Simoen
Uitgave:  2013
Titel:  Slecht
Uitgeverij:  Noordhoff Uitgevers BV,
Plaats van uitgave:  Groningen/ Houten
Pagina’s:  68


Korte samenvatting

Dit boek gaat over Nathan Deweerdt. Het boek begint op het moment dat Nathan in een verhoorkamer zit. Hij heeft iets uitgevreten en hij wordt daarover ondervraagd door inspecteur Vuerinckx, door Nathan aangeduid als 'de snor'. Al snel wordt duidelijk dat hij een relatie heeft gehad met Elke en dat het misging toen Elke, vanwege een ruzie met hem, steun zocht bij Raf, in Nathans woorden 'De marginaalste idioot tussen hier en Temptation Island!' (blz. 20) (1.) We leren Nathan kennen als een jongen die regelmatig in de problemen komt en al een klein strafblad heeft opgebouwd voor met name vandalistische activiteiten. Nathans vader is ervandoor met 'een blonde stoot met benen tot onder haar oksels' (blz. 9). Dientengevolge leeft Nathan bij zijn moeder en we komen er in het boek achter dat hij ook echt als een moederskindje beschouwd kan worden. Hij ondervindt de onvoorwaardelijke steun van zijn moeder, bij alles wat hij goed of fout doet. Hij heeft zijn moeder in zijn broekzak zitten waar het financiële ondersteuning betreft. Bij onderhandeling over zakgeld opent Nathan met tien. Per maand? Per week? Per dag? Moeder wordt steeds panischer. Ze ronden het af op vijf euro per dag. Nathan voelt zich op dat moment echt slecht... maar ja... hij heeft geld nodig.
We leren Nathan kennen als een jongen met een kort lontje, die ook agressief met zijn vriendin omgaat. Als hij haar op de kermis ziet zoenen met Raf grijpt hij haar bij de keel. Ze verbreekt op dat moment definitief de relatie met Nathan '...jij bestaat niet meer voor mij.' (blz. 34). Als duidelijk wordt dat zijn moeder hem niet wil komen halen uit de cel 'Laat hij het deze keer maar zelf uitzoeken' (blz. 51) breekt Nathan en slaat hij door: de waarheid komt aan het licht. Uiteindelijk kom je erachter wat zich heeft afgespeeld tussen Nathan en Elke. Het boek heeft een open einde.