Reactie door Miranda Nieboer op de recensie van Ime van Berloo en op de reactie van Brigitte van Beekum over het boek 'De vliegeraar

Reactie door Miranda Nieboer op de recensie van Ime van Berloo en op de reactie van Brigitte van Beekum over het boek 'De vliegeraar'.

Ook ik wil heel graag reageren op de recensie van Ime van Berloo en de reactie van Brigitte van Beekum over het boek ‘De Vliegeraar’. Met stip op 1 mijn mooiste boek ooit. Ik weet nog dat ik het gekocht had, vlak nadat het uitgebracht was, en ik het één ruk uitlas. Het verhaal van de vriendschap tussen Amir en Hassan die op een ontzettend wrede manier stukloopt en de ruimte waarin het allemaal afspeelt zo mooi omschreven wordt, vind ik prachtig. Hosseini beschrijft zo mooi, dat het je niet meer loslaat. Je waant je echt in het verre Afghanistan. Je krijgt inzicht in de cultuur en de omgeving. Het boek ontroerde me en liet me niet meer los. Met afschuw heb ik het stukje van het in elkaar slaan van Hassan gelezen, zo wreed. De volgende passage waarop Amir het in elkaar van Hassan van een afstandje bekijkt, vond ik erg aangrijpend. Ik had een laatste kans om een beslissing te nemen. Een laatste kans om te beslissen wie ik zou worden. Ik kon die steeg in stappen, voor Hassan opkomen- zoals hij al die keren in het verleden voor mij was opgekomen- en aanvaarden wat er met me zou gebeuren. Of ik kon wegrennen. Uiteindelijk rende ik weg. Ik rende weg omdat ik een lafaard ben. p.76.

Brigitte reageert op Imes recensie dat ze twijfelt over de echtheid en de gelijkwaardigheid van de vriendschap tussen de jongens. Ik begrijp haar twijfel wel, zeker als je de passage leest die zij citeert. Echter denk ik dat die passage een houding is van Amir. En niet wat hij daadwerkelijk voelt. Hij is helemaal niet mijn vriend! had ik bijna uitgekraamd. Hij is mijn bediende! Had ik dat echt gedacht? Natuurlijk niet. Natuurlijk niet. Ik behandelde Hassan goed, als een vriend, beter zelfs: meer als een broer. Maar als dat zo was, waarom speelde ik alleen met Hassan als er niemand anders in de buurt was? p.41.

Ik ben van mening dat dit een houding is van Amir. In een land waar er grote verschillen in rangen en standen zijn, is zo’n plotselinge afwijzende reactie van Amir misschien wel begrijpelijk. .  De kinderen worden van jongs af aan opgevoed met de ongelijkheid tussen klassenverschillen. Hij schaamde zich voor de vriendschap met Hassan, een Hazara, tegenover de stoere Assef, Wali en Kamal.

In de laatste passage  gaat Amir vliegeren met zijn zoon. De volgende citaat gaat over zijn zoon, maar indirect ook over Hassan kan ik me zo voorstellen. ‘Voor jou doe ik alles,’ hoorde ik mezelf zeggen. Toen draaide ik me om en begon te rennen. Het was maar een glimlach, meer niet. Dat maakte heus niet alles opeens goed. Het maakte helemaal niets goed. Iets heel kleins.’ P.345.

Dit is voor mij een bevestiging dat de vriendschap tussen de jongens heel diep heeft gezeten, ondanks de klassenverschillen. Een prachtig boek!

Reactie op Brigitte van Beekum en Ime van Berloo betreffende de roman De vliegeraar

Reactie op Brigitte van Beekum en Ime van Berloo betreffende de roman De vliegeraar

Het is enige tijd geleden dat ik dit prachtige boek gelezen heb. Toen ik me wilde voorbereiden op deze blog betrapte ik me erop dat ik het boek volledig aan het herlezen was. Je wordt het verhaal ingezogen door de geweldige verteller die Khaled Hosseini is.

De eerste alinea grijpt je al:

'Op mijn twaalfde ben ik geworden wat ik nu ben, op een kille bewolkte dag in de winter van 1975. (...) dat is lang geleden, maar ik heb geleerd dat het niet waar is wat ze over het verleden zeggen, dat je het kunt begraven. Als ik nu terugkijk, besef ik dat ik de afgelopen zesentwintig jaar die steeg in ben blijven turen.' (De vliegeraar, p.5)

Dit roept al zoveel vragen op en het stukje doet zoveel aankondigingen dat je wil weten wat er dan allemaal gebeurd is in die steeg en waarom het de ik-figuur niet heeft losgelaten.

Reactie op recensie 'de Vliegeraar' Khaled Hosseini - door Brigitte van Beekum

Ik wil graag reageren op de recensie van Ime van Berloo. Ook ik heb de vliegeraar -in een adem- uitgelezen en was daarvan zeer onder de indruk. Toen dit boek in 2003 uitkwam was het bijzonder vernieuwend, want de combinatie van het bijzondere land waarin het verhaal zich grotendeels afspeelt, het voor ons vrij onbekende Afghanistan, met de universele thema's zoals: liefde, eer, schuld en verlossing werd nog niet eerder zo beeldend beschreven. Het is het prachtige verhaal van een vriendschap die stukgaat, maar het is meer dan dat. Schrijver Hosseini vangt de couleur locale van het vredige Kabul van de jaren ’70 in schitterende taal en bijzonder indrukwekkende beschrijvingen. Grootse verjaardagsfeesten en winterse vliegerwedstrijden, dingen die je als westerling nog nooit gezien hebt, staan je plotseling levendig voor de geest. Dit is een kenmerk van de auteur, want hetzelfde overkomt je bij het lezen van zijn tweede roman 'Duizend schitterende zonnen'. Wat ook typerend is voor Hosseini is hij een nieuw verhaal toevoegt nadat het eerste verhaal 'klaar' is en dit een tweede keer herhaalt, totdat de drie aktes prachtig samenkomen in een mooi afgerond einde. Bij de vliegeraar gaan de eerste tien hoofdstukken over vriendschap en verraad, daarna over de band van Amir met zijn vader -Baba- en tenslotte als deze gestorven is over de boetedoening van Amir als hij de zoon van Hassan Sohrab redt en meeneemt naar Amerika.
In tegenstelling tot Ime ben ik er niet van overtuigd dat deze vriendschap een voorbeeldfunctie heeft. Ik vind de vriendschap zeer ongelijkwaardig, zeker als je de gedachten van Amir leest op pagina 41:
Hij is helemaal niet mijn vriend! had ik bijna uitgekraamd. Hij is mijn bediende! Had ik dat echt gedacht? Natuurlijk niet. Natuurlijk niet. Ik behandelde Hassan goed, als een vriend, beter zelfs: meer als een broer. Maar als dat zo was, waarom speelde ik alleen met Hassan als er niemand anders in de buurt was?
Toch vind ik dit ook wel weer heel menselijk en maken juist dit soort zinnen dit boek zo bijzonder en onderscheidend, die duistere gedachten, waar je niet trots op bent, die dan zo ineens op papier staan.  Hoewel ik Amir kan vergeven dat hij niet de moed had in te grijpen toen zijn trouwe Hassan afgetuigd werd, vind ik zijn latere daad om niet meer elke dag met zijn eigen onvermogen geconfronteerd te worden beneden alle peil. Ik kreeg last van plaatsvervangende schaamte.
Ook zijn vader is hypocriet. Op pagina 20 beweert hij:
Wat de mullah ook mag beweren, er is slechts een zonde, niet meer dan een. En dat is diefstal. Elke andere zonde is een variatie op diefstal (...) Als je een leugen vertelt, steel je iemands recht op de waarheid. En laat Baba zelf nou geen zuiver geweten hebben!
Verkrachting, steniging en loutering zijn heftige ingrediënten, maar maken dit boek oh zo mooi.

Voor de jongere lezer is deze bestseller als graphic novel (2011, Amsterdam, Uitgeverij Oog & Blik | De Bezige Bij) verkrijgbaar. Het beeldverhaal is geïllustreerd door Fabio Celoni en Mirka Andolfo.

Reactie op de recensie van "De vliegeraar" van Ime van Berloo - door Helen Uijlenbroek

Reactie op de recensie van "De vliegeraar" van Ime van Berloo - door Helen Uijlenbroek

Je beschrijft dat je De vliegeraar van Khaled Hosseini indrukwekkend vond, met name vanwege de achtergrondinformatie over de geschiedenis van Afghanistan. Deze achtergronden worden verweven  in het verhaal van dit boek en je kreeg door het lezen hiervan steeds meer begrip voor de personages Hassan en Amir. Ik sluit me hier compleet bij aan.