Recensie Patrick Boekhout (Bindi)

Titel: Bindi

Auteur: Maria Mosterd

Jaar van uitgave: 2009

Plaats van uitgave: Amsterdam

Pagina’s: 158

Beknopte samenvatting:

De hoofdpersoon is Maria Mosterd (eveneens de naam van de auteur). Ze vertrekt samen met Loes naar India en komt er gelijk achter wat voor een vreemd land het eigenlijk is. Eenmaal aangekomen op laats van bestemming, ontmoet ze Liz, haar persoonlijke begeleidster. Maria moest naar India gaan om daar haar verleden achter zich te laten en zich daar te richten op het voor zichzelf opkomen. Maria en Liz besluiten vervolgens een hond te nemen, die ze Bindi noemen (wat ook de naam is voor de rode stip op het voorhoofd van een hindoeïstische vrouw). Ze ziet de hond als een therapeut; iemand waar ze altijd bij terecht kan.

Liz gaat op vakantie en zodra zij terug is gekomen, gaan zij en Maria naar Sri Lanka om hun visum te verlengen. In het hotel daar ontmoet ze Dinu, waar ze toch wel meteen verliefd op wordt. Ze gaan terug naar India omdat de visa inmiddels zijn verlengd. Eenmaal terug, mist Maria de jongen wel heel erg. Na een worsteling over teruggaan naar Nederland of in India blijven, kiest ze er toch voor om weer terug te gaan naar Nederland, naar haar familie.

In Nederland aangekomen ziet ze haar familie weer even, om vervolgens naar een nieuwe inrichting te gaan. Daar moet ze een filmpje maken dat niets zegt over hoe het daadwerkelijk in India was. Desondanks krijgt Maria toch heimwee naar India en wil ze weer terug.

Maria krijgt groen licht en mag weer naar India. Ze verblijft echter in een andere stad en in een andere huissamenstelling. Maria krijgt van haar oma een voorschot op de 1000 euro die zij elk kleinkind geeft zodra deze achttien wordt. Hiervan betaalt ze de reis van de jongen uit Sri Lanka om naar India te vliegen. De jongen komt precies als Liz een weekje op vakantie is, maar een andere leidster neemt haar taken gedurende de week waar. De gevoelens blijken na aankomst weg te zijn en na vruchteloze pogingen vertrekt de jongen weer naar Sri Lanka.

Uiteindelijk moet Maria weer terug na Nederland, waar wederom haar familie op haar staat te wachten. Weliswaar moet Maria meteen weer mee naar een nieuwe inrichting. Hier krijgt ze ruzie met een andere meid, die de regels van de instelling zwaar heeft overtreden. Helemaal aan het eind ziet ze een jongen uit haar verleden staan, waar ze gedurende het hele avontuur aan heeft moeten denken. Ze begroet hem niet en negeert hem, ondanks prikkels om dit wel te doen.

Persoonlijk waardeoordeel

Toen ik de voorkant van dit boek zag, was mijn eerste reactie: nee. Dit ga ik dus echt niet lezen. Ik moest even op gang komen, maar dit boek lezen stuitte op veel interne weerzin. Ik vind dit persoonlijk geen goed boek. Qua verhaal vond ik dit een van de betere, vooral omdat het autobiografisch is. Ik vond het echter erg vervelend dat er steeds fragmenten tussendoor kwamen die eigenlijk niet of nauwelijks aansluiting vonden bij de daar op volgende stukken. Zo bijvoorbeeld: 

Ik ben weer eens alleen, voor de verandering. Morgen ga ik naar huis, tot woensdag, mijn hemel. Maar ja, en verder kan ik echt niet goed slapen, ik word er helemaal gek van (p.86). 

Nu begrijp ik dat dit gezien moet worden als een dagboekfragment, maar ik vind dat deze en vele andere stukken voor het verhaal totaal irrelevant zijn. Dit leidt (mij althans) heel erg af bij het lezen. Vervolgens wordt er gesproken over de relatie met haar moeder die wel eens slechter is geweest.

Daarnaast vind ik het slordig dat er in een boek zo veel spelfouten worden gemaakt. Sla een willekeurige bladzijde open en men kan daar tenminste één spelfout ontdekken. Nu snap ik ook dat dit autobiografisch is en dat Maria alles zelf heeft geschreven, maar je kunt er op zijn minst een taalkundige/corrector naar laten kijken.

Ik kan niet veel goede fragmenten in het boek aanwijzen, maar de volgende komt er wel erg bij in de buurt: Hij stak zijn hand door het raam, net als altijd. Ik keek Liz aan en zag hoe boos ze werd. Bindi blafte gelukkig nog niet, volgens mij snapte hij we; dat hij nu echt zijn mond moest houden. Ik pakte zijn arm stevig vasten gaf hem aan Liz, die hem meteen pakte en naar beneden duwde, zodat hij klem zat tussen de tralies van het raam. Alleen kon ze hem niet vasthouden, want hij begon opeens heel erg te zweten, waardoor zijn arm te glibberig werd om vast te houden (p.117). Dit fragment vond ik wel enigszins grappig, omdat het toch meer humor in het verhaal probeert te krijgen. De humor in dit verhaal is dan ook nauwelijks aanwezig.

Dit boek is, mocht het aangeraden worden, in principe voor alle leerlingen te doen. Nu zeg ik in principe omdat het boek niet altijd even gemakkelijk leest. Qua woordbetekenis denk ik dat dit boek zeker goed te doen is voor alle scholieren, ook vmbo-b. Wanneer je een verwerkingsopdracht of samenwerkingsopdracht met dit boek zou doen, zou ik dat doen in de vorm van een eigen autobiografie schrijven. Het kan zowel fictie als non-fictie zijn. De leerlingen kunnen dan inspiratie halen uit dit verhaal, zodat ze zien op welke manier(en) je zo’n verhaal zou kunnen schrijven.

Reactie Patrick Boekhout op recensie Ewald Hermsen 'Slecht'

Hierbij reageer ik op de samenvatting en het persoonlijk waardeoordeel van Ewald Hermsen over het boek 'Slecht'.

Ik ben het niet helemaal eens met het begin van de samenvatting, waarbij je aangeeft dat ‘’ al snel duidelijk wordt dat hij een relatie had met Elke’’. Dit wordt echter pas enigszins duidelijk zodra de moeder van Elke op het politiebureau arriveert (p.13). De reden waarom Nathan op het politiebureau wordt nog veel langer geheim gehouden voor de lezer. Dat Elke een relatie had gekregen met Raf wordt weliswaar op pagina 21 behandeld, maar er wordt pas op pagina 31 gesproken over de ruzie die de twee hebben gehad. In andere woorden: ik zou de volgorde van de samenvatting veranderen, want je ziet dat qua gebruikte citaten er ook het een en ander door elkaar heen staat. Bovendien wordt het verhaal op zo’n manier verteld dat de lezer steeds meer informatie krijgt over wat er nu precies is gebeurd.


Ik denk dat je het boek qua schrijfstijl en doelgroep goed hebt gecategoriseerd. De schrijfstijl is echt op jongeren aangepast. Voor hen frequenter gebruikte scheldwoorden komen ook nadrukkelijk terug: Trut. Je bent een godverdomde trut, Elke, weet je dat? Fuck zeg, was dat nu zo erg!? (p.67). 
Ik ben zelf niet zozeer van mening dat je door de vertelwijze sympathie opwekt voor Nathan. In het begin zie je al dat hij niet blij is met zichzelf, maar aangezien dit helemaal aan het begin van het verhaal is, kan dit ook walging van zichzelf betreffen: Ik zit al dertien minuten naar die kop te staren, en ik vind hem hoe langer hoe lelijker (p.7). Door de alsmaar opstapelende bewijslast tegen hem, kan ik moeilijk sympathie voor Nathan opwekken. 


Ik vond dit wel een prettig verhaal om te lezen, hoewel de lezer heel veel onnodige afleiding ervaart. We beginnen vlak na de aankomst van Nathan op het politiebureau, waarna de spanning heel lang blijft hangen, mede omdat de lezer niet weet wat er nu precies is voorgevallen. De flashbacks zijn in veel gevallen wel handig en zorgen er voor dat de lezer meer te weten komt over het voorval, deze lezen over het algemeen ook prettig. De scheiding van gedachten en uitspraken is ook mooi geregeld. Regelmatig voert Nathan monologen in zijn hoofd en komen we ook steeds meer te weten. Juist door deze manier van schrijven vind ik dit boek ook zeker een aanrader voor de jeugdige en/of minder gevorderde lezer.

Reactie Patrick Boekhout op recensie Annika van Klinken (Babylove)

Dit is een reactie op de recensie van Annika van het boek ‘Babylove’. Hierbij ga ik in op het persoonlijk waardeoordeel.

Ik ben het eens met de uitspraken die worden gedaan over accuraatheid van de belevingswereld van de jongere. Inderdaad, de nadruk ligt op tienerzwangerschappen, maar ook op vertrouwen. Ik mis hier echter een citaat dat het vertrouwen goed weergeeft. Hiervoor zou ik het fragment gebruiken bij mevrouw Hamersma, waarbij zij zelf ook een boekje opendoet over haar verleden: ‘Ik trouwde met een moetje.’ ‘Een moetje?’ ‘Ja, zo noemden ze dat toen. Ik was zwanger en nou ja, dat was in die tijd een schande.’ (p.113)

Het is ook heel mooi dat je benoemt welke partijen betrokken zijn bij een ongeplande zwangerschap. Ook dit zorgt voor een extra lading bij het onderwerp. Op deze manier kunnen jongeren die er mee te maken hebben en/of vrienden/kennissen hebben met dit probleem door middel van een boek als dit goed geïnformeerd worden over alle bijkomstigheden en consequenties.

Dit betekent dus dat ik ook vind dat er een goede analyse is gemaakt over de doelgroep. Dit verhaal zal met name adolescenten aanspreken, omdat het (zoals al aangegeven wordt) iets is dat voor kan komen. Ook vind ik het erg goed dat je grondig naar achterliggende theorie hebt gezocht in boeken zoals Leesbeesten en boekenfeesten.

Het is ook mooi om te zien dat je kijkt naar vakoverstijgende mogelijkheden met het boek, door een vak als biologie er bij te halen. Een kleine kanttekening is dan wel dat in de tweede klas vaak seksualiteit en voortplanting wordt gegeven, dus zou daar nog even naar gekeken moeten worden wat de mogelijkheden daar in zijn.

Recensie gedichtenbundel Patrick Boekhout 'Tussen zon en maan'

Naam gedichtenbundel: Tussen zon en maan

Samengesteld door: Herman Kakebeeke

Jaar van uitgave: 2002

Plaats van uitgave: Tielt

Beknopte samenvatting:

De auteur heeft de bundel samengesteld voor volwassenen, maar deze zijn ook goed leesbaar voor jongeren. In de bundel komen alle stadia van het leven voorbij: van de geboorte tot aan de dood. De titel staat voor het opkomen van de zon en het opkomen van de maan. Met enige fantasie kan men daar elk gedicht aan koppelen.

Er wordt hier stilgestaan bij menselijke eigenschappen, kwaliteiten en kenmerken. In deze 129 bladzijden heeft Kakebeeke veel verschillende auteurs gebruikt.

Mijn mening over de bundel:

Ik ben niet de grootste fan van poëzie en gedichten, maar ik vond deze bundel leuk om te lezen. De thema’s die gekozen zijn, zijn ook goed te herkennen in de gedichten die bij het thema horen. Na het eerste hoofdstuk heb ik telkens mijn hand op de bladzijde gelegd met de titel van het nieuwe hoofdstuk en telkens kon ik achteraf goed uitleggen wat nu precies het thema was. Nu moet ik wel als kanttekening plaatsen dat sommige titels zou breed zijn, dat je er af en toe wel erg in de buurt kan zitten.

Maar de brede thematisering en titellering van de hoofdstukken zorgt er ook voor dat een breed scala aan gedichten kan worden gebruikt. Wanneer we het over het thema ‘geboorte’ in de naam van ‘zoals het is geworden’ hebben, komen de interessantste gedichten voorbij. Zo kan dit letterlijk terugkomen:

Echo’s voor later

De tijd maakt een lus

In het water van moeder

De dochter en de zus

(p.14)

Maar dit kan ook symbolischer:

Maar oor van nu kan niet horen

En mijn oog van nu kan niet zien.

(p.19)

Het gedicht dat mij het meest aansprak was het gedicht ‘Weggaan’ (p.116).

De mooiste passage vind ik:

Weggaan kun je beschrijven als

een soort van blijven. Niemand

wacht want je bent er nog.

Niemand neemt afscheid

want je gaat niet weg.

Ik vind dit juist het mooiste gedicht omdat dit volgens mij slaat op het fysieke weggaan tegenover het psychische weggaan. Iemand kan fysiek weggaan, maar kan altijd bij je blijven in gedachten.

De doelgroep

Zoals Kakebeeke al aangeeft, is de bundel ook zeer geschikt voor jongeren. Ik zou deze bundel geschikt achten voor vmbo-k en hoger. De woorden zijn op zich nog goed te begrijpen voor die leeftijdscategorie, maar ik denk dat stukken zoals ‘in paleizen die tot gevangenissen leiden en verbodener nog had ik je lief’ (p.77) vrij lastig te begrijpen zijn voor het onderste gedeelte van het vmbo

Recensie 'Stuk' Patrick Boekhout

Gegevens boek:

Titel: Stuk

Auteur: Judith Visser

Jaar van uitgave: 2008

Plaats van uitgave: Amsterdam

Beknopte samenvatting:

Elizabeth ligt in het begin opgebaard in een kist in een rouwcentrum, alleen is er helemaal niemand aanwezig. Dit blijkt echter een nachtmerrie te zijn en Elizabeth ontwaakt hier dan ook uit.

Elizabeth is een gezette meid die met name door twee jongens en een meid uit haar klas wordt gepest. Ze had het op haar vorige school veel beter, maar door de scheiding van haar ouders werd ze overgeplaatst naar een school in haar nieuwe woonplaats, Dordrecht. In de klas maken de leerlingen veel hatelijke en beledigende opmerkingen en wordt ze ook voortdurend fysiek gepest. Maar dan is daar gelukkig nog de rots in de branding; Alec, een iets oudere jongen die zich niet veel van anderen aantrekt en Elizabeth ook nooit pest. Hij is de ideale droomman, maar helaas heeft hij al een vriendin, Riley. Deze meid is knap en perfect, het tegenovergestelde van Elizabeth.

Op een dag wordt Elizabeth tot bloedens toe toegetakeld door de drie klasgenoten. Ze doet tegenover haar moeder alsof er niks aan de hand is en gaat verder. Ze begint steeds meer het idee te krijgen dat ze Riley kan zijn en haar persoonlijkheid over kan nemen. Ze doet zich o.a. als haar voor op chats met onbekenden. Ze ontwikkelt een eetstoornis en wordt creatief in het minder eten en dat zo min mogelijk op laten vallen.

Op een dag komt ze Riley tegen bij de bushalte en Alec en Riley schijnen ruzie te hebben door een zwangerschap. Elizabeth neemt Riley mee, drogeert haar en sluit haar op. Ze geeft haar regelmatig eten en zorgt er voor dat niemand daar in de buurt hoeft te komen. Ondertussen wordt er hard gezocht naar Riley en Elizabeth besluit allerlei bewijsstukken te platen op Sabine, de pestende meid.

Inmiddels zit Riley al lange tijd vast en besluit Elizabeth dat de eindactie nodig is, aangezien ze volgend jaar van haar moeder dan toch naar een andere school mag. Ze steekt Sabine neer en verlaat het schoolgebouw. Ze besluit toch nog even bij Riley langs te gaan, om vervolgens een briefje achter te laten met haar vindplaats. Dit noodlottige besluit zorgde er voor dat de politie haar in de kraag kon vatten en dat ze gepakt werd. Alec was des duivels en wilde een verklaring. Die bleef uit. Uiteindelijk zou het allemaal gewoon goed komen.

Mijn mening over het boek

Ik moet zeggen dat het begin van het boek mij niet zozeer aansprak, maar dat ik al snel meer wilde weten van de persoon van Elizabeth. Het leek alsof hier een alledaags, normaal meisje werd geschetst, maar niet bleek minder waar. In het verhaal zie je dat ze stoornissen ontwikkelt en dat hier ook echt typerende gedachten en acties aan gelinkt worden. Hier heeft Judith Visser echt haar best voor gedaan. Bovendien vind ik het meest indrukwekkende dat zij zo goed de belevingswereld kan neerzetten: de taal, de Red Bull, alles dat te maken heeft met jongeren wordt heel goed neergezet. Het is knap hoe zij de gedachtegang, de acties en levensstijl zo goed kan verwoorden en neerzetten.

Ik vind het alleen jammer dat ondanks alle levendige en beeldende woorden, de goede inleving enzovoort, er toch een hoop onrealistische dingen in zitten. Zo denk ik bijvoorbeeld aan het vasthouden van Riley, het zomaar iemand neersteken en ongezien de school uit komen. Dit vind ik erg jammer, want voor de rest is het allemaal vrij realistisch geschreven. Daarom vind ik ook dat het volgende fragment het minst goede fragment uit het hele boek is. Dit fragment betreft de laatste paar bladzijdes waar beschreven wordt hoe Elizabeth Sabine doodt. Ze ziet dit als een afsluiting en ik had eigenlijk meer gehoopt op een ‘gewone’ wraakactie. Ik zou het leuker hebben gevonden als ze gewon door was gegaan met haar denkbeelden en dat dat ook effect zou hebben op een andere afloop in het boek: Ook de herinnering aan Alec moest ik van me afschudden. Hij hoorde bij mijn verleden, net als de rest van Mercatus (p.297).

Aangezien ik zelf erg van de actie/spanning/thriller ben, was dit ook zeker een leuk boek om te lezen. Door tijdgebrek heb ik dit boek niet in één keer uit kunnen lezen, maar als ik in de gelegenheid was geweest, dan had ik dat zeker gedaan. Het is voor mij dan ook moeilijk om één fragment te kiezen dat ik erg mooi vond, maar dan ga ik uiteindelijk wel voor het fragment waar Elizabeth Riley drogeert. Hier wordt heel goed beschreven wat er te merken is aan Riley wanneer zij knock-out gaat: Riley stond op en trok haar rok glad. Plotseling slaakte ze een zacht gilletje. Ze wankelde en greep me bij mijn schouder. Het begon. Ze haalde haar hand van mijn schouder en bracht hem naar haar voorhoofd. ‘Ik ben opeens zo duizelig’ (p.156).

Ik denk dat dit boek zowel voor het vmbo als voor havo/vwo goed gebruikt zou kunnen worden. Het taalgebruik is goed, de belevingswereld is er en ik denk dat met name op het vmbo ook een aantal leerlingen zichzelf hier (grotendeels) in kunnen herkennen.

Wat betreft de afloop van het boek: hoewel ik het einde zelf liever anders had gezien, denk ik dat deze uitkomst de enige is die je je als schrijver kunt permitteren. Een dodelijke afloop voor Elizabeth had weliswaar mooi teruggeslagen op hoofdstuk 1, waarbij Elizabeth in de kist ligt, maar dat zou voor zo’n levendig verhaal weer minder prettig zijn. Indien Elizabeth er levend en vrij van af zou komen, gaat er toch een alarmbelletje af. Dit zou een verhaal nóg minder realistisch maken, doordat iemand dan gewoon een ander neersteekt, wegloopt, nog gedag zegt en dan vlucht. Een open einde daarentegen laat van alles over voor de verbeelding: de afloop zal wel slecht zijn, maar daar hoef je als schrijver verder niet meer op aan te sturen, want je verhaal is toch al afgelopen.

Verwerkingsopdrachten.

Ik denk dat het een leuke opdracht zou zijn om de leerlingen een lijstje te geven van stoornissen/aandoeningen en te kijken hoe dit precies terug komt in het boek. Wat doet Elizabeth allemaal dat te verwijzen is naar een specifieke aandoening?

Patrick Boekhout, Recensie ‘Honderd uur nacht’

 

Gegevens boek:

Titel: Honderd uur nacht

Auteur: Anna Woltz

Jaar van uitgave: 2014

Plaats van uitgave: Amsterdam, Antwerpen

Beknopte samenvatting:

Emilia December de Wit is een veertienjarige meid die vanwege problemen rondom haar vader vertrekt naar New York (VS) en haar ouders daarmee achterlaat in Nederland. Ze heeft tegen haar ouders gezegd dat ze bij een vriendin in Duitsland zou verblijven, maar de werkelijkheid was dus anders. In New York heeft ze met de creditcard van haar vader een verblijfplaats geregeld, maar na aankomst op het adres blijkt dat ze is opgelicht en er een heel ander persoon in dat huis woont. De deur wordt opengedaan door Seth die haar voor iemand anders aanziet en haar wegstuurt. Zonder verblijfplaats kon ze niet zo heel veel. Ze komt een wat oudere jongen, Jim, tegen die gewond lijkt en alcohol heeft gedronken. Ze brengt hem naar huis en blijft een nacht bij hem slapen, achteraf zwaar tegen de zin van Jim in. De volgende dag komt ze Seth en zijn zusje Abby tegen en uiteindelijk mag Emilia dan toch bij hen blijven slapen totdat de naderende orkaan over is getrokken. De ouders van Emilia komen er door de creditcard achter dat ze in de Verenigde Staten is en sms’en haar dat ze zo snel mogelijk die kant op komen.

De orkaan nadert en er worden boodschappen gedaan. Hier komt Emilia er achter dat wat zij dacht over haar vader niet helemaal bleek te kloppen, doordat de medescholiere uit de kast klapte over wat er precies is gebeurd. Emilia’s vader gaf haar enkel bijles en verder is er niks seksueels gebeurd. Feit blijft nog wel dat Emilia’s vader met haar zaken over het gezin besprak.

De orkaan trekt over en de schade wordt opgemaakt. De ouders van Emilia komen na enige vertraging naar New York, waarna Emilia eerst apart met haar moeder afspreekt. Later ontmoet ze haar vader ook weer en bekijken ze de mogelijkheid om te verhuizen naar New York, aangezien Emilia het erg naar haar zin heeft met haar nieuwe vrienden. Met Jim heeft ze het al die tijd goed kunnen vinden, maar Jim besluit weer terug te gaan naar zijn land van herkomst. Emilia zal hem dan waarschijnlijk ook nooit meer zien.

Mening over het boek:

Ik vond dit een erg prettig boek om te lezen. Er is niet zo heel veel sprake van spanning, iets waar ik normaal gesproken wel erg van houd. Het mooie is dan weer wel dat er tot vrij laat, pagina 74, geheim wordt gehouden wat er nu precies is gebeurd met haar vader. Deze beoogde kennis is voor mij zeker een drijfveer geweest om het boek in één keer uit te lezen.

Het mooie van dit boek is dat de hele setting plaatsvindt rondom orkaan Sandy, die in 2012 langs de oostkust van de Verenigde Staten trok. De titel heeft hier dan ook weer mee te maken, aangezien de honderd uren nacht staan voor de uren die door zijn gebracht in de duisternis door stroomuitvallen. Deze zijn er ook echt geweest.

Dit boek is wellicht iets meer geschikt voor havo/vwo klassen, omdat er veel in het Engels bij wordt geschreven. 

Het mooiste moment van het boek vind ik het moment waarop een journaliste aan Emilia vraagt wat ze vindt van de reactie van de medescholiere over het voorval. Je ziet dat de houding van Emilia tegenover haar vader flink verandert: Ik ben misselijk. Kan dit waar zijn? Zit mijn vader al die tijd opgesloten in zijn eigen capsule, zonder dat ik het gemerkt heb? (p.160)

Er is veel sprake van emotie; hoe gaat Emilia om met datgene dat haar vader heeft gedaan waar zij en haar moeder nu op worden aangekeken? Jammer is dan wel dat het weerzien van haar moeder een emotioneel gezien mooi moment had kunnen zijn, maar dat dit niet wordt ‘uitgebuit’. Het blijft hier bij: Ze is alleen. Ze draagt de groene jurk die ik zo mooi vind en haar rode harenzitten in een ingewikkelde knot. Ze kijkt op en ziet me staan. ‘Darling!’ Ik loop naar haar toe terwijl haar grijsgroene ogen naar me kijken. We omhelzen elkaar niet. Opeens voel ik weer hoe ongelofelijk vies ik ben (p.179).

Het einde laat gelukkig een hoop aan de verbeelding over, het betreft namelijk een open einde. Emila en Seth zitten met elkaar op dezelfde kamer en willen elkaar niet zoenen, maar stiekem denkt Emilia daar toch wel over na.

Eventuele verwerkingsopdrachten

Aangezien het boek dicht bij de werkelijkheid komt zoals deze verlopen is, denk ik dat het leuk zou zijn om te onderzoeken hoe veel hier van waar is. Heeft Bloomberg die oproep echt gedaan? Hoe lang duurde de stroomuitval? Komen de tijden van Halloween overeen met de tijd van Sandy?