Recensie Patrick Boekhout (Bindi)

Titel: Bindi

Auteur: Maria Mosterd

Jaar van uitgave: 2009

Plaats van uitgave: Amsterdam

Pagina’s: 158

Beknopte samenvatting:

De hoofdpersoon is Maria Mosterd (eveneens de naam van de auteur). Ze vertrekt samen met Loes naar India en komt er gelijk achter wat voor een vreemd land het eigenlijk is. Eenmaal aangekomen op laats van bestemming, ontmoet ze Liz, haar persoonlijke begeleidster. Maria moest naar India gaan om daar haar verleden achter zich te laten en zich daar te richten op het voor zichzelf opkomen. Maria en Liz besluiten vervolgens een hond te nemen, die ze Bindi noemen (wat ook de naam is voor de rode stip op het voorhoofd van een hindoeïstische vrouw). Ze ziet de hond als een therapeut; iemand waar ze altijd bij terecht kan.

Liz gaat op vakantie en zodra zij terug is gekomen, gaan zij en Maria naar Sri Lanka om hun visum te verlengen. In het hotel daar ontmoet ze Dinu, waar ze toch wel meteen verliefd op wordt. Ze gaan terug naar India omdat de visa inmiddels zijn verlengd. Eenmaal terug, mist Maria de jongen wel heel erg. Na een worsteling over teruggaan naar Nederland of in India blijven, kiest ze er toch voor om weer terug te gaan naar Nederland, naar haar familie.

In Nederland aangekomen ziet ze haar familie weer even, om vervolgens naar een nieuwe inrichting te gaan. Daar moet ze een filmpje maken dat niets zegt over hoe het daadwerkelijk in India was. Desondanks krijgt Maria toch heimwee naar India en wil ze weer terug.

Maria krijgt groen licht en mag weer naar India. Ze verblijft echter in een andere stad en in een andere huissamenstelling. Maria krijgt van haar oma een voorschot op de 1000 euro die zij elk kleinkind geeft zodra deze achttien wordt. Hiervan betaalt ze de reis van de jongen uit Sri Lanka om naar India te vliegen. De jongen komt precies als Liz een weekje op vakantie is, maar een andere leidster neemt haar taken gedurende de week waar. De gevoelens blijken na aankomst weg te zijn en na vruchteloze pogingen vertrekt de jongen weer naar Sri Lanka.

Uiteindelijk moet Maria weer terug na Nederland, waar wederom haar familie op haar staat te wachten. Weliswaar moet Maria meteen weer mee naar een nieuwe inrichting. Hier krijgt ze ruzie met een andere meid, die de regels van de instelling zwaar heeft overtreden. Helemaal aan het eind ziet ze een jongen uit haar verleden staan, waar ze gedurende het hele avontuur aan heeft moeten denken. Ze begroet hem niet en negeert hem, ondanks prikkels om dit wel te doen.

Persoonlijk waardeoordeel

Toen ik de voorkant van dit boek zag, was mijn eerste reactie: nee. Dit ga ik dus echt niet lezen. Ik moest even op gang komen, maar dit boek lezen stuitte op veel interne weerzin. Ik vind dit persoonlijk geen goed boek. Qua verhaal vond ik dit een van de betere, vooral omdat het autobiografisch is. Ik vond het echter erg vervelend dat er steeds fragmenten tussendoor kwamen die eigenlijk niet of nauwelijks aansluiting vonden bij de daar op volgende stukken. Zo bijvoorbeeld: 

Ik ben weer eens alleen, voor de verandering. Morgen ga ik naar huis, tot woensdag, mijn hemel. Maar ja, en verder kan ik echt niet goed slapen, ik word er helemaal gek van (p.86). 

Nu begrijp ik dat dit gezien moet worden als een dagboekfragment, maar ik vind dat deze en vele andere stukken voor het verhaal totaal irrelevant zijn. Dit leidt (mij althans) heel erg af bij het lezen. Vervolgens wordt er gesproken over de relatie met haar moeder die wel eens slechter is geweest.

Daarnaast vind ik het slordig dat er in een boek zo veel spelfouten worden gemaakt. Sla een willekeurige bladzijde open en men kan daar tenminste één spelfout ontdekken. Nu snap ik ook dat dit autobiografisch is en dat Maria alles zelf heeft geschreven, maar je kunt er op zijn minst een taalkundige/corrector naar laten kijken.

Ik kan niet veel goede fragmenten in het boek aanwijzen, maar de volgende komt er wel erg bij in de buurt: Hij stak zijn hand door het raam, net als altijd. Ik keek Liz aan en zag hoe boos ze werd. Bindi blafte gelukkig nog niet, volgens mij snapte hij we; dat hij nu echt zijn mond moest houden. Ik pakte zijn arm stevig vasten gaf hem aan Liz, die hem meteen pakte en naar beneden duwde, zodat hij klem zat tussen de tralies van het raam. Alleen kon ze hem niet vasthouden, want hij begon opeens heel erg te zweten, waardoor zijn arm te glibberig werd om vast te houden (p.117). Dit fragment vond ik wel enigszins grappig, omdat het toch meer humor in het verhaal probeert te krijgen. De humor in dit verhaal is dan ook nauwelijks aanwezig.

Dit boek is, mocht het aangeraden worden, in principe voor alle leerlingen te doen. Nu zeg ik in principe omdat het boek niet altijd even gemakkelijk leest. Qua woordbetekenis denk ik dat dit boek zeker goed te doen is voor alle scholieren, ook vmbo-b. Wanneer je een verwerkingsopdracht of samenwerkingsopdracht met dit boek zou doen, zou ik dat doen in de vorm van een eigen autobiografie schrijven. Het kan zowel fictie als non-fictie zijn. De leerlingen kunnen dan inspiratie halen uit dit verhaal, zodat ze zien op welke manier(en) je zo’n verhaal zou kunnen schrijven.

Recensie gedichtenbundel Patrick Boekhout 'Tussen zon en maan'

Naam gedichtenbundel: Tussen zon en maan

Samengesteld door: Herman Kakebeeke

Jaar van uitgave: 2002

Plaats van uitgave: Tielt

Beknopte samenvatting:

De auteur heeft de bundel samengesteld voor volwassenen, maar deze zijn ook goed leesbaar voor jongeren. In de bundel komen alle stadia van het leven voorbij: van de geboorte tot aan de dood. De titel staat voor het opkomen van de zon en het opkomen van de maan. Met enige fantasie kan men daar elk gedicht aan koppelen.

Er wordt hier stilgestaan bij menselijke eigenschappen, kwaliteiten en kenmerken. In deze 129 bladzijden heeft Kakebeeke veel verschillende auteurs gebruikt.

Mijn mening over de bundel:

Ik ben niet de grootste fan van poëzie en gedichten, maar ik vond deze bundel leuk om te lezen. De thema’s die gekozen zijn, zijn ook goed te herkennen in de gedichten die bij het thema horen. Na het eerste hoofdstuk heb ik telkens mijn hand op de bladzijde gelegd met de titel van het nieuwe hoofdstuk en telkens kon ik achteraf goed uitleggen wat nu precies het thema was. Nu moet ik wel als kanttekening plaatsen dat sommige titels zou breed zijn, dat je er af en toe wel erg in de buurt kan zitten.

Maar de brede thematisering en titellering van de hoofdstukken zorgt er ook voor dat een breed scala aan gedichten kan worden gebruikt. Wanneer we het over het thema ‘geboorte’ in de naam van ‘zoals het is geworden’ hebben, komen de interessantste gedichten voorbij. Zo kan dit letterlijk terugkomen:

Echo’s voor later

De tijd maakt een lus

In het water van moeder

De dochter en de zus

(p.14)

Maar dit kan ook symbolischer:

Maar oor van nu kan niet horen

En mijn oog van nu kan niet zien.

(p.19)

Het gedicht dat mij het meest aansprak was het gedicht ‘Weggaan’ (p.116).

De mooiste passage vind ik:

Weggaan kun je beschrijven als

een soort van blijven. Niemand

wacht want je bent er nog.

Niemand neemt afscheid

want je gaat niet weg.

Ik vind dit juist het mooiste gedicht omdat dit volgens mij slaat op het fysieke weggaan tegenover het psychische weggaan. Iemand kan fysiek weggaan, maar kan altijd bij je blijven in gedachten.

De doelgroep

Zoals Kakebeeke al aangeeft, is de bundel ook zeer geschikt voor jongeren. Ik zou deze bundel geschikt achten voor vmbo-k en hoger. De woorden zijn op zich nog goed te begrijpen voor die leeftijdscategorie, maar ik denk dat stukken zoals ‘in paleizen die tot gevangenissen leiden en verbodener nog had ik je lief’ (p.77) vrij lastig te begrijpen zijn voor het onderste gedeelte van het vmbo

Recensie 'Stuk' Patrick Boekhout

Gegevens boek:

Titel: Stuk

Auteur: Judith Visser

Jaar van uitgave: 2008

Plaats van uitgave: Amsterdam

Beknopte samenvatting:

Elizabeth ligt in het begin opgebaard in een kist in een rouwcentrum, alleen is er helemaal niemand aanwezig. Dit blijkt echter een nachtmerrie te zijn en Elizabeth ontwaakt hier dan ook uit.

Elizabeth is een gezette meid die met name door twee jongens en een meid uit haar klas wordt gepest. Ze had het op haar vorige school veel beter, maar door de scheiding van haar ouders werd ze overgeplaatst naar een school in haar nieuwe woonplaats, Dordrecht. In de klas maken de leerlingen veel hatelijke en beledigende opmerkingen en wordt ze ook voortdurend fysiek gepest. Maar dan is daar gelukkig nog de rots in de branding; Alec, een iets oudere jongen die zich niet veel van anderen aantrekt en Elizabeth ook nooit pest. Hij is de ideale droomman, maar helaas heeft hij al een vriendin, Riley. Deze meid is knap en perfect, het tegenovergestelde van Elizabeth.

Op een dag wordt Elizabeth tot bloedens toe toegetakeld door de drie klasgenoten. Ze doet tegenover haar moeder alsof er niks aan de hand is en gaat verder. Ze begint steeds meer het idee te krijgen dat ze Riley kan zijn en haar persoonlijkheid over kan nemen. Ze doet zich o.a. als haar voor op chats met onbekenden. Ze ontwikkelt een eetstoornis en wordt creatief in het minder eten en dat zo min mogelijk op laten vallen.

Op een dag komt ze Riley tegen bij de bushalte en Alec en Riley schijnen ruzie te hebben door een zwangerschap. Elizabeth neemt Riley mee, drogeert haar en sluit haar op. Ze geeft haar regelmatig eten en zorgt er voor dat niemand daar in de buurt hoeft te komen. Ondertussen wordt er hard gezocht naar Riley en Elizabeth besluit allerlei bewijsstukken te platen op Sabine, de pestende meid.

Inmiddels zit Riley al lange tijd vast en besluit Elizabeth dat de eindactie nodig is, aangezien ze volgend jaar van haar moeder dan toch naar een andere school mag. Ze steekt Sabine neer en verlaat het schoolgebouw. Ze besluit toch nog even bij Riley langs te gaan, om vervolgens een briefje achter te laten met haar vindplaats. Dit noodlottige besluit zorgde er voor dat de politie haar in de kraag kon vatten en dat ze gepakt werd. Alec was des duivels en wilde een verklaring. Die bleef uit. Uiteindelijk zou het allemaal gewoon goed komen.

Mijn mening over het boek

Ik moet zeggen dat het begin van het boek mij niet zozeer aansprak, maar dat ik al snel meer wilde weten van de persoon van Elizabeth. Het leek alsof hier een alledaags, normaal meisje werd geschetst, maar niet bleek minder waar. In het verhaal zie je dat ze stoornissen ontwikkelt en dat hier ook echt typerende gedachten en acties aan gelinkt worden. Hier heeft Judith Visser echt haar best voor gedaan. Bovendien vind ik het meest indrukwekkende dat zij zo goed de belevingswereld kan neerzetten: de taal, de Red Bull, alles dat te maken heeft met jongeren wordt heel goed neergezet. Het is knap hoe zij de gedachtegang, de acties en levensstijl zo goed kan verwoorden en neerzetten.

Ik vind het alleen jammer dat ondanks alle levendige en beeldende woorden, de goede inleving enzovoort, er toch een hoop onrealistische dingen in zitten. Zo denk ik bijvoorbeeld aan het vasthouden van Riley, het zomaar iemand neersteken en ongezien de school uit komen. Dit vind ik erg jammer, want voor de rest is het allemaal vrij realistisch geschreven. Daarom vind ik ook dat het volgende fragment het minst goede fragment uit het hele boek is. Dit fragment betreft de laatste paar bladzijdes waar beschreven wordt hoe Elizabeth Sabine doodt. Ze ziet dit als een afsluiting en ik had eigenlijk meer gehoopt op een ‘gewone’ wraakactie. Ik zou het leuker hebben gevonden als ze gewon door was gegaan met haar denkbeelden en dat dat ook effect zou hebben op een andere afloop in het boek: Ook de herinnering aan Alec moest ik van me afschudden. Hij hoorde bij mijn verleden, net als de rest van Mercatus (p.297).

Aangezien ik zelf erg van de actie/spanning/thriller ben, was dit ook zeker een leuk boek om te lezen. Door tijdgebrek heb ik dit boek niet in één keer uit kunnen lezen, maar als ik in de gelegenheid was geweest, dan had ik dat zeker gedaan. Het is voor mij dan ook moeilijk om één fragment te kiezen dat ik erg mooi vond, maar dan ga ik uiteindelijk wel voor het fragment waar Elizabeth Riley drogeert. Hier wordt heel goed beschreven wat er te merken is aan Riley wanneer zij knock-out gaat: Riley stond op en trok haar rok glad. Plotseling slaakte ze een zacht gilletje. Ze wankelde en greep me bij mijn schouder. Het begon. Ze haalde haar hand van mijn schouder en bracht hem naar haar voorhoofd. ‘Ik ben opeens zo duizelig’ (p.156).

Ik denk dat dit boek zowel voor het vmbo als voor havo/vwo goed gebruikt zou kunnen worden. Het taalgebruik is goed, de belevingswereld is er en ik denk dat met name op het vmbo ook een aantal leerlingen zichzelf hier (grotendeels) in kunnen herkennen.

Wat betreft de afloop van het boek: hoewel ik het einde zelf liever anders had gezien, denk ik dat deze uitkomst de enige is die je je als schrijver kunt permitteren. Een dodelijke afloop voor Elizabeth had weliswaar mooi teruggeslagen op hoofdstuk 1, waarbij Elizabeth in de kist ligt, maar dat zou voor zo’n levendig verhaal weer minder prettig zijn. Indien Elizabeth er levend en vrij van af zou komen, gaat er toch een alarmbelletje af. Dit zou een verhaal nóg minder realistisch maken, doordat iemand dan gewoon een ander neersteekt, wegloopt, nog gedag zegt en dan vlucht. Een open einde daarentegen laat van alles over voor de verbeelding: de afloop zal wel slecht zijn, maar daar hoef je als schrijver verder niet meer op aan te sturen, want je verhaal is toch al afgelopen.

Verwerkingsopdrachten.

Ik denk dat het een leuke opdracht zou zijn om de leerlingen een lijstje te geven van stoornissen/aandoeningen en te kijken hoe dit precies terug komt in het boek. Wat doet Elizabeth allemaal dat te verwijzen is naar een specifieke aandoening?

Recensie van het boek 'Slecht' van Jan Simoen geschreven door Ewald Hermsen

Recensie 'Slecht', Jan Simoen, door Ewald Hermsen

Auteur:  Jan Simoen
Uitgave:  2013
Titel:  Slecht
Uitgeverij:  Noordhoff Uitgevers BV,
Plaats van uitgave:  Groningen/ Houten
Pagina’s:  68


Korte samenvatting

Dit boek gaat over Nathan Deweerdt. Het boek begint op het moment dat Nathan in een verhoorkamer zit. Hij heeft iets uitgevreten en hij wordt daarover ondervraagd door inspecteur Vuerinckx, door Nathan aangeduid als 'de snor'. Al snel wordt duidelijk dat hij een relatie heeft gehad met Elke en dat het misging toen Elke, vanwege een ruzie met hem, steun zocht bij Raf, in Nathans woorden 'De marginaalste idioot tussen hier en Temptation Island!' (blz. 20) (1.) We leren Nathan kennen als een jongen die regelmatig in de problemen komt en al een klein strafblad heeft opgebouwd voor met name vandalistische activiteiten. Nathans vader is ervandoor met 'een blonde stoot met benen tot onder haar oksels' (blz. 9). Dientengevolge leeft Nathan bij zijn moeder en we komen er in het boek achter dat hij ook echt als een moederskindje beschouwd kan worden. Hij ondervindt de onvoorwaardelijke steun van zijn moeder, bij alles wat hij goed of fout doet. Hij heeft zijn moeder in zijn broekzak zitten waar het financiële ondersteuning betreft. Bij onderhandeling over zakgeld opent Nathan met tien. Per maand? Per week? Per dag? Moeder wordt steeds panischer. Ze ronden het af op vijf euro per dag. Nathan voelt zich op dat moment echt slecht... maar ja... hij heeft geld nodig.
We leren Nathan kennen als een jongen met een kort lontje, die ook agressief met zijn vriendin omgaat. Als hij haar op de kermis ziet zoenen met Raf grijpt hij haar bij de keel. Ze verbreekt op dat moment definitief de relatie met Nathan '...jij bestaat niet meer voor mij.' (blz. 34). Als duidelijk wordt dat zijn moeder hem niet wil komen halen uit de cel 'Laat hij het deze keer maar zelf uitzoeken' (blz. 51) breekt Nathan en slaat hij door: de waarheid komt aan het licht. Uiteindelijk kom je erachter wat zich heeft afgespeeld tussen Nathan en Elke. Het boek heeft een open einde.